| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شطحیات |
|
... مگر راز آن آفرینش پرواز نبود پرنده را ؟ پس چگونه بهت قناری از قفس پریده را در پیچش هزار توی سئوال شاعرانگی کنم ؟ ... (ناتمام... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ شاید سلام تا مینویسم / هستم .ُ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 7 مهر1388ساعت 8:50 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
( خسته ام پس بنام تو )
تقدیم به علی خاکسار با تمام بودناش و صندلی ش که هیچ وقت خالی نبود. می خوام از خودم خداحافظی کنم فقط همین .
( صداقت ۷ بامداد ) این روزها کمی آنطرف تر بر مبنای ثقل خودت سایه افکنده ای میان قهرمانان چوبی آتش توست که خدایی میکند در فصل بکارت بشر ای واژه ی دمیده ی گرم ــ ــ ــ در اوج شهرت ام دمید ه ی انزوا اما ًُُِ اینک ... سرماست میان مایی به هم نرسیده در فتح گلایه های زرد که وصف اش به پاییز مٌرد در معامله ی فصول رام هم کلامی سرما شدم بدون برگ بدون درد بدون مَرد پس من چگونه گویمت ؟ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ- دوستی معترض بود که چرا اینقدر سیاه ؟ ـ و در جواب میگویم نازنین ام دستانم را در دستت گیرو روشنایی را نشانم بده. بالا تر از روزگارمان رنگی هست ؟ با در نظر گرفتن فرار از زایش تفکر نهیلیسم و بکارت تجمع تبعیدیِ اومانیستی. ولی نا امید از ما منهاست . |
|
+ نوشته شده در
جمعه 20 شهریور1388ساعت 8:6 قبل از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
این تصویر عاشقانه که نه جنون کودکانه ی من است :
باران از صبح و تو از دلهره های اول اش آمدی ساکت بمانم بهتر است که روز هاست خیس ام. |
|
+ نوشته شده در
شنبه 7 شهریور1388ساعت 6:6 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
یکشنبه ۱ شهریور ۸۸ خونین
۴ بامداد شاید بشه حرفایی زد که عجیب و غریب تر نشون داده شی.اما نقل جلد آدما نیست خلاص ات کنم خرابم خراب شعر نمی گویم به شعر نمی گویم اصلن نمی گویم ...
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1 شهریور1388ساعت 4:4 قبل از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
چیزی کمین کرده در من و
رهایم نمی کند ابطالی بی بدیل یا حصر نفس ما بیراهه های به هم رسیده ایم و روزهاست مثل زخم تقویم به خود میپیچم ! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ مگه میشه یه اتفاق و مثل یه روزنه از سر بگیری و فکرت آروم باشه. فقط بیقرارم همین !!! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 27 مرداد1388ساعت 5:21 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
درست شکل قایق بود
چیزی از من در تقدیر و تصاحبی که سنجش آمالی بودند برای غرق شدن . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کمی بیقرارم فقط همین |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 27 مرداد1388ساعت 5:16 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
تو
تمام تن ات را پرتاب می کنی کبوتر که میشوی تنها ترام میفهمی ؟؟؟ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 12 مرداد1388ساعت 11:57 قبل از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
پس و پشت دستهایتان
نگاهی متمرکز بود که سهم کارگر از آن روز از آن خودش نیست ... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 5 مرداد1388ساعت 4:57 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
به رحمی باز پس کشیدن
از هر توی منحرف " در ضبط نفس یا شکل سرسام چند ساله ایی از نیم راه کج به انسجام نا بلد که شاید خفته به میان رسیده باشیم ! از همانندی ِ دیدن و پریدن و بریدن بیزارم من اینجا از درد های منحنی به چهار رکن صندلی آویزانم و تو مثل بهت جرعه ای که به خیابان بی بدیل سر میخورد به سر سلامتی ما خون می نوشی و من شروط جوانی ام را بهمنی می افروزم ودودش میکنم . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱۸ تیر ماه ۸۸ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 18 تیر1388ساعت 3:20 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
گذشت پاره به تن توو
ندیدن من که یک جای کار همیشه میلنگد لگدمال و دستچین آمال تو که همیشه گیم بی کافور طلسم قافله شکست ؟ نگوییدم که برادر قافله شده ام من به هر جایی ما مشکوکم پینه ببندم ــ نبودم هرگز ــ دکمه بجای غزل ــ عریانی ام پاشنه ی ور کشیده ی ذهن تو بجای هرجایی ام ــ ندیدنت به خواب رفتمت شعرم شدی میزان همبستری باد و قافیه ام ــ ــ ــ تنگ پیکرم ــ به تلنگر سه ثانیه سکوت ــ بوقم آزاد رها از بیم مانده ایم رعشه های همیشگی ــ ــ ــ به بند طناب توست که قائم ام ــ پیله بر نکشی ام قفس ویران است ! بوی علف ام بالاست نه ؟ بوی علف ام بالا ست ــ کنار سگ بستگی سرم هیزم میکشیم ــ چهار چوب ــ دوان پلکان سقوط ــ ــ ــ پاشنه به پاشوره ی جوب ور میکشم ــ از ترس پیاده رو خیابانم ای همه دلبستگی ام ممتد چراغی در کار نبود ــ ــ ــ بعد گواه تلخی ام هنوز ام فال میگیرم ــ بی تو شماطه ی سقف میشوم نیز ــ این را میدانم ــ ــ ــ بادبان ببند بادبان ببند طوفانی ام قپ قافیه خفتت نکند که غلاف شدنم را توپ و تفنگ چاره ای نیست نمی شناسمت من ُ به هرجاییه ما مشکوکم ــ ــ ــ پابندتم پابند راه کج نبود آنکه میگفتمت به آ ب و باد و خاک و آتش این قفس قسم ام نیست عنکبوتی ام به انتحار اشارت ات قسم پیله گم کرده ام ــ سر نجنبا نی ام کشیده به حاله ی افقم خطوط بسترم منحنیست امشب دو مثلث بر هم ام امشب با دو مثلث در هم ام ــ یهودایی ام کج خلق و بی رمغ توپ و تانک دشمن است های های کودکی ام . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ نمی دونم که چم شده یهویی . و نمی دونم اسم این اثر ام چی می تونه باشه . یا که اساسن . از چه نوع روایت نوشتاریست .در کل پر از گفتن حرفای نگفته بود برام > بی هیچ فرار و در جا زدنی . امیدوارم که ارتباط بر قرار کنید . چون این نوع زبان نوشتار برای خودم هم خیلی عجیب بود . ــــــــــــــــــ : تعمدی در این نوع وازه پردازی در مکتوب پیش رو از طرف من بوده . منظورم در مورد فرم نوشتار وازه ی اساسن است . |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 9 تیر1388ساعت 8:10 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
لا لا لا لایی
لا لا لا لالایی لا ................................................ |
|
+ نوشته شده در
شنبه 30 خرداد1388ساعت 4:11 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
کوروش آسوده بخواب
که ما نیز با دیازپام معاصر زمان را با طاقتمان صرف میکنیم ! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 24 خرداد1388ساعت 5:56 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
(...)
گذر دست ات وکالت حضورم را پناهی نیست سایه بانی آیا ؟؟؟ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 2 خرداد1388ساعت 1:38 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
(...)
وکسی چیزی بود به ریلهای ساکن و قطارهای خداحافظ باد سوگند ! ... کجا یادمان رفت که بهت خود اندیشی به میزانِ سایه ی تنهایی تنها تر ات می کند ؟ بخاطر بیاور وزن لیز خوردنِ خطوط بی رحم چشم را من حضورِِ فنا ناپذیر تو ام سایه ات آباد سایه ات آباد سالهاست که بی خوابم در مدار شنزارها و توهم آویختگی آویختگی به هر آنچه که تورا یادمان باشد ! ــ ــ ــ مرور هم که میکنیم زمان یاری هم که نمی دهد عقربه ها نیز خسته ی خواب می شوند تیک تاک تیک تاک تیک نتاک به تاک قسم ما جامانده ایم ! به فنجانت نگاه کن تقدیر تنها تخت و بساط مستی آینه بود قبول نداری ؟؟؟ پس آرام آرام و پیغمبرانه بخواب ... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ شاید ریل و قطار گذری باشد که به ضمیری هر چند نا خوداگاه بر میگردد اما تعمدی در زایش این نوع تفکر در من بود که نمیدانم ریشه هایش را در کدام آشیل واره ی نجات یا رنج سکوت بیاویزم و بیابم . اما خوب میدانم : که از دیوانگی خودم خوشم می آید ! |
|
+ نوشته شده در
شنبه 2 خرداد1388ساعت 1:29 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
(...)
آن سوی ریل بودی در سطری از زمان که سوت مهیب و دودهای سیاه ما بینمان عبور میشدند و تو در قابی تکه تکه بودی اماچه کنم ؟ که لحظه هایم چریک می شوند و من هماره بی دفاع . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ- از مجموعه ی ریلهای ساکت است این مکتوب پیش رو به امید آنکه به پایان رسد . و تقدیم اش میکنم به تمام آنان که مفهوم جبر واژه ی غریب را حتی به ثانیه ای درک کرده اند... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 31 اردیبهشت1388ساعت 4:10 بعد از ظهر توسط علی خاکسار |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
علی خاکسار
متولد 13 خرداد |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 |
|
RSS
|
